Linda Verkerke

15 dec

In de rubriek 'Heerlen praat Cultuur' komt elke maand iemand die zich betrokken voelt bij het amateurkunstveld aan het woord over (volks)cultuur in de breedste zin van het woord. Deze maand Linda Verkerke, musical docente en zangcoach bij Lala Linda Musical Muziek Theater.

 


 Cultuur is identiteit

Mijn naam is Linda Verkerke. Ik ben docent musical en zangcoach en geef les aan kinderen en jeugd van 8 tot (momenteel) 25 jaar. Na een aantal jaren verbonden te zijn geweest aan theaterwerkplaats Zie te Heerlen, ben ik sinds kort zelf begonnen onder de naam Lala Linda Musical Muziek Theater. 

De stap om zelf een eigen plek te zoeken, een eigen identiteit te veroveren in de wereld van het theater en alles wat daar mee te maken heeft, was een grote en een kleine stap tegelijk. Maar de drang om een eigen ik te creëren en zo die identiteit te vinden was zo groot, dat de stap om dat te doen uiteindelijk klein bleek te zijn. 

Werken met kinderen en jeugd is werken met de toekomst.Een toekomst die steeds sneller en onpersoonlijker lijkt te worden. De dag van morgen is vandaag en vandaag is geweest. Kinderen doen steeds meer, willen steeds meer en moeten nog meer. Er zijn vaak te veel keuzes die al op heel jonge leeftijd gemaakt moeten worden; profielkeuzes, vervolgopleidingen, studierichtingen. Ze kunnen niet stil staan bij de vraag wie ze nu zijn, want de vraag “wie wil je over 8 jaar zijn” moet nu beantwoord worden. Is er nog wel tijd over dan om een eigen identiteit te creëren? En juist die groep is zo op zoek naar een eigen plek in deze rommelige maatschappij. Wie ben ik, waar hoor ik thuis en het gevoel van alleen staan, voert vaak bij hen de boventoon. Juist de jongeren onder ons hebben een plek van veiligheid nodig, een plek waar ze het gevoel krijgen dat ze niet alleen zijn en gehoord worden en niet het idee krijgen dat ze alleen maar lastig zijn of anderen in de weg lopen. Die plek probeer ik te creëren met toneel, zang en samen zijn.

 Te vaak wordt er gedacht dat je heel veel talent nodig hebt, om op een podium te kunnen staan. Jammer genoeg wordt talent tegenwoordig bepaald door tv-programma’s en heb je overduidelijk geen talent, dan ben je meteen verheven tot volksvermaak. Monddood gemaakt door de Gordons en Henk Jan Smits onder ons. Zo wordt die drempel om de stap te nemen theater een kans te geven, natuurlijk steeds hoger. Ik geloof dat als er 1 persoon is die in je gelooft en die je dat zelfvertrouwen wilt en kan geven, dat dat je vleugels kan geven. Natuurlijk heeft de een meer aanleg dan de ander, pakt de een het een stukje sneller op dan de buurman of buurvrouw of durft die net iets meer. Verschil zal er altijd zijn. Maar verschil hoort erbij; als iedereen hetzelfde was, zou het inderdaad een saaie boel worden. Daarnaast zijn het juist de verschillen tussen mensen die de charme op een podium en in onze maatschappij maakt. Tijdens mijn lessen ligt er veel nadruk op acceptatie van de ander. Accepteer je buurman/-vrouw dan accepteert die jou ook.  Het resultaat is dan ook een gemêleerd gezelschap aan jongeren die elkaar vaak op school of in hun eigen omgeving, niet eens zouden zien staan. Een vaak gehoorde zin is dan ook: “ik word gewoon geaccepteerd”. En meestal wordt dat met verbazing geuit.  

“Mijn” kids zijn uiteraard amateurs. Ze komen in hun vrije tijd, om lekker met elkaar te spelen, te zingen en te creëren. Dat is soms hectisch, soms intensief, maar veel vaker inspirerend. Want ondanks dat “mijn” kids amateurs zijn, zijn ze de grote inspiratiebron voor alle stukken die gemaakt en gespeeld worden. Uiteindelijk zijn de stukken voor en door hun. Tijdens het hele repetitieproces mag de gezelligheid niet ontbreken, maar moet er uiteraard ook gewerkt worden. Ik moet stiekem toegeven dat sommige stukjes vaker worden gerepeteerd, omdat de kinderen het soms zo goed doen, dat ik er wat vaker naar wil kijken. Dan zeg ik er ook altijd even bij “nog één keertje voor mijn plezier”. De vraag is dan wie eigenlijk het meeste plezier heeft, de kinderen of ik zelf. Uiteraard zijn er ook (al wat oudere) kinderen die het al wat langer in de vingers hebben en die op een hoger niveau een volwaardige avondvullende show of stuk kunnen neerzetten. En dan is de term “amateurs” niet toereikend. Die kinderen werken zo hard en zijn zo toegewijd, dat menige pro(-fessional) daar een voorbeeld aan kan nemen.

En dan breekt het moment aan van een première…. Spannend!! En niet alles hoeft dan perfect en vlekkeloos te gaan. Dat verwacht ik niet. Wat ik wel belangrijk vind, is dat ze met een goed gevoel op het podium staan en achteraf met trots kunnen terugkijken. Het is tenslotte toch een grote prestatie wat ze dan leveren, waar ik zelf altijd met bewondering van kan genieten. 

De stukken die ik maak hebben soms een maatschappelijk tintje. Onderwerpen als “homoseksualiteit”, “ discriminatie” en “echtscheiding” komen dan aan de orde. Tijdens de lessen is dat vaak meteen een aanleiding om daar over te praten. Bij de oudere kinderen komt het dan ook regelmatig voor dat er groepsgesprekken zijn. Meningen worden geuit, ervaringen worden gedeeld, discussies worden gevoerd. En zo bouwen de kinderen zelf aan hun eigen identiteit, hun eigen persoonlijkheid, terwijl ze op het podium erachter komen dat ze veel meer kunnen en veel meer zijn dan ze voor mogelijk hielden. 

 

Linda Verkerke, 
Lala Linda

Home Cultuurpraat Linda Verkerke